fbpx

Persoonlijk verhaal Willem: iemand zien sterven


Willem zijn moeder was vrij verklaard van de kanker! Na 3 maanden chemo, waarin zijn moeder dood en dood ziek was en 3 maanden bestraling kregen ze de uitslag van de arts. De tumor was weg. In deze blog vertelt Willem zijn verhaal hoe het allemaal begon. In het tweede deel van de blog, wat je hier kunt lezen, vertelt hij over het verdere verloop van de ziekte van zijn moeder. Na een hele heftige periode van 6 maanden hadden ze heel fijn nieuws gehad. Nieuws, dat hun weer hoop voor de toekomst gaf. Willem, zijn moeder, haar man en broertje Ruben wilden het leven vieren. Eerst gingen ze met z’n allen naar Oostenrijk.

 

 

Het leven vieren in Oostenrijk!

Toen zijn we op wintersport geweest met z’n vieren. Dat hadden we al heel lang niet meer gedaan. Wintersport was fantastisch. We hadden net 2 weken daarvoor te horen gekregen dat de kanker weg was. We waren in euforische stemming. Alleen tijdens de wintersport voelde mijn moeder zich wil anders. Ze zei dan: ‘Willem, ik geniet er van, maar ik hoor er ook niet helemaal niet bij.’ Dan dronk de rest een borrel en zij mocht dat niet. Ze heeft ook altijd gerookt. Toen ze ziek was, is ze gestopt met roken. Op een gegeven moment heeft ze toch met mij samen een sigaretje gerookt. Dan zaten we ’s ochtends aan het ontbijt: zij had sondevoeding en wij een lekker ontbijtje. Ook verstonden we de helft niet meer van wat ze zei. Door de chemo en de bestraling was het praten weer heel slecht geworden. Ze kon zich heel lastig uiten. Ik keek wel eens in haar ogen en dan dacht ik: ‘ergens probeer je het positief te houden, maar zag ook wel, dat ze het een beetje kwijt was. Het was wel een fantastische week met elkaar. Oostenrijk was ook haar favoriete land.

Dit gaan we niet meer winnen


2 weken na de wintersport, kreeg mijn moeder ineens weer last van haar nek. Dit was inmiddels 4 weken na de uitslag, toen de doctoren zeiden dat ze was genezen. Ze hebben toen direct weer een controle laten uitvoeren. Het was al snel duidelijk: mijn moeder had weer een kwaadaardige tumor, nu zat het in haar nek. Je zag ook direct een bobbel zitten. Op de terugweg zat ik in de auto en ik dacht voor het eerst: ‘dit gaan we niet winnen’.

 

En toen kreeg ik het telefoontje

 

In de auto voelde ik mij angstig en dacht ik: ‘hoe moet het nu verder?’ Daarna waren er nog meer controles en begin maart 2015 kregen we de definitieve uitslag. Ik kreeg een telefoontje dat ik naar huis moest komen, dat het niet goed was. Ik ben direct naar huis gereden. Eenmaal daar aangekomen, was mijn tante er al en was ik helemaal overstuur:
huilen en huilen. Ze had die dag gehoord dat ze niet meer te helpen was. Het bleek precies op een slagader te zitten in haar nek. Daar kan je ook niet opereren. Ze had de zwaarste chemo al gehad en bestraling kon ook niet meer.

 

Het was over: mijn moeder ging sterven

 

Het was klaar, mijn moeder was niet meer te redden. Ze kwamen er ook achter, dat het één van de meest agressieve vormen van kanker is. Ook omdat het in zo korte tijd weer was teruggekomen, Ze hebben toen wel verder onderzoek gedaan. Het bleek ook nog in de longen en hersenen te zijn uitgezaaid. Het was bizar. Voor mij is het moment dat ik te horen kreeg dat mijn moeder dood ging traumatisch geweest.

 

De hele wereld zag er anders uit


Vanaf dat moment zag de wereld er anders uit. Ik heb het op een andere manier beleefd. Ik dacht alleen maar: ‘wat is dit, wat gebeurt er met me.. Wat gaat er met mijn moeder gebeuren?’ De artsen konden niet precies zeggen hoe lang het zou duren totdat mijn moeder ging sterven. Het zou alleen niet lang duren, dat is wat ze wel wisten.

 

Ik kon alleen maar huilen


Bij mijn moeder kon ik alleen maar huilen. Toen ik bij mijn moeder vandaan kwam, reed ik richting de Albert Heijn voor boodschappen. In de Albert Heijn besefte ik dat de wereld er niet meer hetzelfde uitzag. Het voelde allemaal anders. Alles ging in slow motion. Deze fase heeft voor mij ongeveer 2 dagen geduurd.

 

Toen kwam er de rust

  

Een week later gingen we naar de favoriete plek aan zee van Sander en mijn moeder. Het was een super mooie dag. Ergens voelde ik ook wel dat we de strijd van 2 jaar moesten opgeven. Dat we op een punt zijn gekomen dat het niet heeft geholpen. Je bent strijdbaar, maar je houdt er rekening mee. Je houdt het positief. Maar er kwam ook ergens een soort rust vandaan. We moeten nu van de komende tijd die we hebben iets moois maken.

Laatste fase: mijn moeder was zo rustig

 

Ik heb haar nooit echt gesproken over wat ze dacht dat haar te wachten stond. Ik wilde het op dat moment houden zoals het was. Genieten van elkaar zo lang we konden genieten. De dood was wat minder belangrijk. We hebben nog 4 maanden afscheid kunnen nemen. We hebben die periode heel veel gepraat, hoe het vroeger was, hoe ze naar het leven keek. We hadden mijn hele leven al diepe gesprekken. Ze was niet eigenzinnig, maar wel spiritueel. Ze had een bepaalde kijk op het leven en had ook wel een mening daarover. Ze geloofde in god, maar niet op een kerkelijke manier. Maar wel dat ze daar naar toe ging en dat ze daar haar rust ging vinden. Ze was echt niet bang. Mijn moeder straalde zo veel rust uit, wetende dat ze dood zou gaan. Dat ik ook bijna dacht, het kan niet zo zijn dat er niets is, want hoe kan je anders zo rustig wezen. Ondanks dat ik wist dat ik haar ging verliezen, stelde het mij wel gerust.

Weerzien met haar overleden dierbaren

 

Haar vader en dus mijn opa, was ook op vroege leeftijd overleden. ‘Ik ga naar mijn vader toe’: zei ze. Ze zou haar overleden dierbaren weer zien. Ze zou naar een plek gaan waar het heel fijn was. Dat daar de pijn en ellende weg zou zijn.

Mijn moeder heeft nog een brief voor Sander, mijn broertje Ruben en mij geschreven. In deze brief vroeg ze zich af waarom ze ons moest achterlaten. Het voelde alsof ze nog zoveel te doen had. In een andere brief die ze naar ons heeft geschreven, kwam een soort rust die ze voelde naar voren. Ze schreef dan: ‘Ik heb mijn tijd gehad.’

 

De laatste 4 maanden van haar leven

In die 4 maanden hebben we nog heel veel proberen te doen. Met Pasen, rond april zijn we weer met z’n allen naar Oostenrijk geweest. Het dorp heet Seefeld. Normaal gesproken ligt daar nooit sneeuw in april. Wij gingen daar een weekend heen. Het hele dorp was leeg, maar 2 dagen daarvoor viel er 70 cm sneeuw. Dat was heel bijzonder. Op dat moment begon ze wel heel ziek te worden, ze was veel aan het overgeven.

Strijden tegen kanker: meedoen met Alp d’Huez


Ruben en ik hadden ons in oktober opgegeven om mee te doen aan Alp d’Huez. Met de reden dat wij er naar toe moesten om kanker te bestrijden. In juni moesten we fietsen. We wilden heel graag dat mama met ons meeging. Helaas kon dat niet meer. Ze was daar te ziek voor. Toen twijfelden Ruben en ik of we moesten gaan. Ik wist namelijk niet hoe met mama zou gaan. Ze was alleen maar aan het slapen en lag in bed. Je zag dat het steeds slechter ging. Haar lijf en geest gingen erop achteruit. Ze had steeds mindere heldere momenten. We zijn toch wel naar Frankrijk gereden en hebben Alp d’huez gefietst. Ze was er niet bij, maar via FaceTime hebben we continu contact gehouden.

 

Mijn moeder was nu echt stervende

 

Sander, haar man, was bij mijn moeder. Na Alpe D’huZes zijn we direct naar huis gereden. Daar hebben we een fles prosecco open getrokken. Ze heeft toen ook nog een glaasje meegedronken. Vanaf dat moment ging het heel slecht met haar. Ik zag mijn moeder langzamerhand wegglijden. Ik had ook echt het idee dat ze voor Alpe d’Huez zich nog goed probeerde te houden. Het was inmiddels juni 2015.

Had ik iets verkeerd gedaan?

 

De laatste 2 weken zijn redelijk rustig geweest. Ze heeft veel geslapen die periode. 2,5 week voordat ze stierf, kon ze de pijn niet meer aan. Ze kreeg toen morfine en toen zei de dokter dat het ook niet meer lang kon duren. Op dat moment zag ik mijn moeder ook veranderen. Ze was niet meer de moeder die ik kende. Vooral de laatste paar weken dacht ik: ‘Heb ik iets verkeerds gedaan?’ Ze was vooral heel erg bezig met haar eigen proces. Ik kon bijna geen contact meer met haar maken. Ik ging heel erg aan mezelf twijfelen. Of ik iets verkeerd had gedaan. Ik kon niet meer de connectie maken die ik eerder altijd wel had met haar. Ik besefte dat mijn moeder dood lag te gaan, dat dit haar eigen proces was. Ze was bezig om los van mij te komen. Het was haar proces van doodgaan. Ze moest dit alleen doen. Ze kon er niet meer voor mij zijn als moeder, ze ging dood. 

 

Vrij genomen van mijn werk

  

1,5 week voordat mijn moeder overleed was ik ook nog aan het werk. Tot 1 week daarvoor. Toen werd ik gebeld door Sander dat het echt niet meer goed ging. Hij zei: ‘Ik denk dat je bij je werk moet aangeven dat je komende periode niet kan werken.’
Ik ben toen naar Almere gereden en toen zei mijn baas: ‘Neem de tijd en de ruimte. Ik wil je de komende periode niet meer op het werk zien. We bellen wel.’ Toen heb ik mijn slaapspullen opgehaald vanuit Deventer. Vanaf dat moment heb ik in Harderwijk geslapen. Het was echt een hele rare week.

  

Ineens moesten wij voor onze moeder zorgen

 

Toen is mijn moeder ook beneden gaan liggen. Eigenlijk was mijn moeder alleen maar aan het slapen. Tussen de slaapmomenten door had ze nog zo’n sterke wil. Ze wilde nog blijven leven. Ze probeerde bijvoorbeeld een flesje te pakken en dat ging helemaal mis. Ze kreeg steeds minder kracht en kon steeds minder zelf. Ze had bij alles hulp nodig. Ineens waren de rollen omgedraaid en moesten wij voor onze moeder zorgen. In al de tijd dat ze ziek is geweest heeft zich voor een groot deel kunnen redden en Sander heeft haar bij alles geholpen. Nu in deze fase had ze ook onze hulp op deze wijze nodig.

 

Richting haar einde… 

 

De laatste avond voordat ze stierf, merkte je dat de ademhaling anders begon te worden. Ze begon ook weer meer pijn te krijgen. Deze avond kwam de dokter langs en die constateerde ook dat het niet goed ging. Dusdanig slecht dat de dokter aangaf dat hij een middel kon geven waardoor mijn moeder geen pijn meer zou hebben, maar ook niet meer wakker zou worden. Wanneer iemand af en toe nog wakker wordt moet degene daar zelf over beslissen. Mijn moeder werd wakker en gaf duidelijk aan dat ze het middel niet wilde. Uiteindelijk is de morfine nog wat opgehoogd en viel ze de rest van de nacht in slaap.

 

Toen blies ze haar laatste adem uit

Toen was het vrijdag. Die ochtend is ze nog even bij geweest. Daarna is ze weer in slaap gevallen en toen begon haar ademhaling helemaal onrustig te worden. Ik heb toen van 20.00 tot 20.45 ’s avonds bij haar gezeten. Toen heb ik nog tegen haar gezegd: ‘Bedankt voor alles’. ‘Ik hou van jou’. 

Ik heb toen nog een biertje gepakt en ben ik in de tuin gaan zitten. Sander was naar zijn ouders. Toen liep Ruben naar binnen toe om ook een biertje te halen en toen kwam hij naar buiten en zei: ‘Volgens mij is mama gestorven.’ Toen rende ik naar binnen. En zag direct dat ze was overleden. Ze was weg. Ruben hoorde haar laatste adem toen hij naar binnen liep. Vanaf dat moment kwam ik weer in een soort shock.


Mijn tante en nicht waren helemaal in paniek

 

Ik dacht: ‘ik moet Sander bellen.’ En toen kwam hij al aan rijden. Vervolgens stonden we daar om haar heen bij het bed. Bizar.. ze heeft gewoon haar laatste adem uitgeblazen. Je ziet je moeder liggen, gestorven.. We hebben een klein moment gehad met ons drieën. Daarna moet je dingen regelen. Het ging echt als een waas aan mij voorbij. De zus van mijn moeder Henriette kwam aangereden met gierende banden, samen met mijn nichtjes. We vielen elkaar in de armen. Op dat moment was er wel een bepaalde rust bij ons, misschien was het ook wel de shock. Nu moesten we de uitvaart gaan regelen… 

Dit waren de 3 blogs waarin Willem vertelde over zijn ziekteproces van zijn moeder, die geen goed einde kent. Willem moest afscheid nemen van zijn moeder. Zijn moeder was er niet meer. Hoe heeft Willem zijn rouwproces ervaren? Dat lees je hier in zijn laatste blog. 

Persoonlijk verhaal Willem: Het gemis van mijn moeder

Persoonlijk verhaal Willem: Het gemis van mijn moeder In de eerste drie blogs vertelde Willem het gevecht tegen kanker. Zijn moeder kreeg ik in 2012 te horen dat ze kanker had. Willem en zijn familie probeerden altijd positief en strijdbaar te blijven. In blog 1 die...

Lees meer

Persoonlijk verhaal Willem: Vechten tegen kanker

Persoonlijk verhaal Willem: Vechten tegen kanker In deze blog: het verhaal van Willem. In de 1e blog, die je hier kunt lezen, vertelt hij over hoe hij het al aanvoelde dat er iets ergs zou gebeuren. Op zijn werk kreeg hij een appje van zijn moeder en hij wist direct...

Lees meer

Persoonlijk verhaal Willem: Mijn moeder heeft kanker

Persoonlijk verhaal Willem: Mijn moeder heeft kanker Wat gebeurt er met je als je te horen krijgt dat je moeder kanker heeft? Wat vaker naar voren komt en bij Willem ook het geval is dat hij voelde dat er al iets mis was. Hij neemt ons mee in zijn verhaal, hoe zijn...

Lees meer