fbpx

Persoonlijk verhaal Sonja: Hoe omgaan met het verlies van een ouder?

 

Hoe ga je om met het verlies van een ouder en een stiefouder? Als je zowel je vader alswel je stiefvader op jonge leeftijd verliest? Op de leeftijd van 9 verloor Sonja haar vader na een strijd van 2 jaar aan darmkanker. Vanaf haar 11de tot haar 28ste is stiefvader Kees in haar jeugd geweest. Op vakantie in Tsjechië verloor hij ineens het leven. Als je dit verhaal wilt lezen, klik dan hierHoe ga je verder in je leven, als je niet 1 keer, maar zelfs 2 keer zoiets verschrikkelijks moet meemaken? Sonja, is misschien wel één van de veerkrachtigste vrouwen die ik in mijn omgeving ken. Grote bewondering heb ik voor haar. Ze neemt je mee in haar verhaal, hoe zij omgaat met het verlies van zowel haar vader en stiefvader.

Het verlies van mijn eigen vader

 

Mijn vader kreeg darmkanker toen ik 9 was. Hij heeft een ziekbed gehad van 2 jaar. Van hem heb ik afscheid kunnen nemen. Die man was zo ziek. Ik gunde de rust voor mijn vader. Ik was echt een papa’s kindje, twee handen op één buik met mijn vader.

Ik was heel lang boos, boos dat hij er niet meer was. Wat ik deed? Foeteren, overal tegen aan schoppen. Niet luisteren en ik was heel losbandig. Een echte puber met veel verdriet. Ik was niet heel makkelijk voor mijn moeder, maar zij ook niet voor mij.

Er mocht namelijk niet over mijn vader gesproken worden, want dat deed te veel pijn. Ze kreeg dan hoofdpijn en voelde verdriet, dat wilde ze niet. Ze wilde het niet toelaten. Ze zei altijd: ‘Ga gewoon weer verder met je leven. Niet praten over papa.’ Nu weet ik inmiddels dat dit niet de manier is, je kunt veel beter er wel over praten en de pijn toelaten.

Toen kwam er een tweede vader in ons leven

Gelukkig kreeg mijn moeder snel weer een nieuwe relatie met Kees. Toen werd het gelukkig wel anders thuis. Mijn stiefvader was vanaf mijn 11de tot mijn 28ste in mijn leven. Hij was overal bij: bij het afstuderen, het halen van mijn rijbewijs, brengen naar Schiphol voor vakantie, het ophalen als we opstap gingen en ga maar zo door.

 

 

Het leven is te kort: alleen maar leuke dingen doen

 

Op een gegeven moment kon ik het verlies van mijn vader accepteren, maar dat mijn stiefvader zomaar in één ruk werd weggehaald. Zonder dat ik de kans heb gehad om afscheid te nemen, was heel zwaar.

25 mei 2010 is Kees overleden. In juni heb ik ontzettend veel gehuild. Ook veel bij vrienden. Als ik dan bij hun was, zei ik: ‘Sorry, nu heb ik het er al weer over.’ Toch wilde ik ook weer doorgaan met mijn leven. Ik dacht altijd, het leven is te kort om bij de pakken neer te zitten. Ik moet weer verder. Ik ben als een malle gaan studeren en in oktober 2010 ben ik ondanks alles toch afgestudeerd. 

Ik dacht continu, het leven is zo kort en ik wil nog zoveel: Ik wil een eigen familie en kinderen. Eigenlijk hadden we dat alle drie wel: mijn moeder, mijn zus en ik. We vonden dat we leuke dingen moesten doen. We gingen naar Euro Disney, naar Centerparcs, naar Ameland, naar Scheveningen en we zijn zelfs nog een paar kaar naar Tsjechië gegaan. In deze blog lees je dat de stiefvader van Sonja in Tsjechië is overleden. In 2011 hebben we alleen maar leuke dingen gedaan.

 

Huilen en schuldgevoelens

Ondanks dat ik weer door wilde gaan, huilde ik in de beginperiode van het rouwproces veel, bijvoorbeeld ’s nachts in mijn slaap. Zelf wist ik daar niets van. Mijn vriend Siebe sliep dan naast mij en zei de volgende ochtend: ‘Jeetje Sonja, je hebt de hele nacht lopen huilen.’ Ik had het totaal niet door. Als ik mij emotioneel voelde en een rotdag had, dan voelde ik mij ook heel kwetsbaar.

Daarnaast had ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn moeder. Ik woonde in die periode in Leeuwarden en mijn zus woonde bij haar in de buurt, in Appelscha. Zij moest er dus vooral voor mijn moeder zijn. Ik voelde mij dan heel schuldig, dan was ik verdrietig en dan wilde ik graag naar Appelscha toe, naar mijn moeder en mijn zus ontzien.

Die schuldgevoelens heb ik helaas nog steeds. Als ik oud en nieuw met vrienden wil vieren en ik weet dat mijn moeder alleen zit, dan voel ik me ook heel schuldig. De ouder en dochter rol is soms omgedraaid.

 

Mij eenzaam voelen

Ook voelde ik mij wel eens eenzaam en onbegrepen. Ik lijk op mijn vader. Ik heb een andere verstandshouding met mijn moeder en zus. Ik snap hun soms niet en zij snappen mij soms ook niet. Ze hebben snel last van stress, ik niet. Mijn zus en moeder staan anders in het leven. Ik zat meer op één lijn met mijn vader en dat wil weleens botsen. 

 

Hoe ga ik om met het verlies?

 

Ik praat gelukkig heel makkelijk, dat is mijn rouwverwerking. Ik voel wel emoties als ik praat, voor mij is dat de manier om het verlies te verwerken.
Ook had ik vrienden die helemaal uit Kampen kwamen om even een knuffel te geven. Mensen zijn soms bang om naar je toe te gaan en wat te zeggen, bang voor ongemakkelijke momenten. De mensen die wel zijn gekomen, die geven mij zoveel steun. Dan zeiden ze: ‘Wat kan ik voor je doen?’ Ik zei dan: ‘Dat je nu hier bent, is zoveel waard.’

De band met mijn moeder en zus is gelukkig erg gegroeid in loop der jaren. Toen ik uit huis ging werd de band veel sterker. Ik denk dat mijn zus wel mijn beste vriendin is. Ik weet zeker als er met mij iets gebeurt, dat ze haar eigen leven zou geven.

 

Verdrietige momenten

 

Het is nu inmiddels 9 jaar geleden dat mijn stiefvader is overleden en 28 jaar geleden dat mijn vader is overleden. De scherpe randjes zijn er wel vanaf. Natuurlijk heb ik wel eens mijn mindere dagen. Dat zijn vooral de speciale dagen. Zoals toen ik mijn eerste kindje Lieke in mijn armen had, dat was zo’n mooi moment in mijn leven, maar ik had ook verdriet. Dat mijn stiefvader Kees en mijn vader dit niet meer kunnen meemaken. We hebben een aantal vervelende operaties met mijn jongste dochter Femke gehad. Ze had veel problemen met haar heupen. Als ik nu zie dat Femke loopt, dan heb ik vreugde en verdriet tegelijkertijd. Dan realiseer ik mij dat ik hun mis en dan sta ik er even bij stil. Ik laat het verdriet toe en ga vervolgens weer verder.

De dagen dat ik meer verdriet voel

 

Op 12 augustus is mijn vader overleden en 10 december is de verjaardag van mijn vader. Op 3 mei is Kees jarig. Op beide verjaardagen koop ik vaak een stukje taart en vier ik hun leven.

Nu ik kinderen heb, lijkt het soms dat ik meer verdriet voel. Een voorbeeld: mijn zus is dit jaar 43 jaar geworden. Mijn vader was 43 toen hij overleed. Toen dacht ik wel van: ‘Jeetje, dat was de leeftijd dat hij dood ging.’ Nu ik kinderen heb worden de emoties intenser.

Toch kan ik voluit zeggen dat ik mij nu gelukkiger voel! Het is heel bizar, maar ik ben me veel meer bewust van de dingen die er echt toe doen.

Ik hoop dat je in deze blog ook veel herkenning in jouw verdriet vindt. Wil je aantal tips over hoe je weer geluk vindt na de dood van je dierbare? Lees dan deze blog.