fbpx

Persoonlijk verhaal van Sonja: Geen afscheid kunnen nemen van mijn stiefvader


Sonja heeft in haar leven veel te maken gehad met verliezen. Ze raakte toen ze 9 was al haar vader kwijt aan darmkanker. Hij is 2 jaar erg ziek geweest. Het was erg, maar hij was zo ziek, ze gunde haar vader zijn rust. Ze had min of meer, zover je kan op jonge leeftijd, afscheid kunnen nemen. Heel anders was dit in geval van haar stiefvader Kees. De stiefvader die haar hele jeugd vanaf haar 11de tot haar 28ste in haar leven is geweest. Hij was overal bij: het afstuderen, het halen van haar rijbewijs, het ophalen als ze opstap gingen. Ineens werd hij weggerukt uit haar leven. Geen afscheid nemen van haar stiefvader doet pijn. Sonja neemt je mee in haar verhaal.

 

 

 

Onderweg naar Tsjechië

 

Een paar dagen na de 30ste verjaardag van mijn vriend gingen we met z’n zessen: mama, stiefvader Kees, mijn vriend, zus en zwager naar het vakantiehuisje van de familie in Tsjechië.
De bedoeling was om een aantal dagen te gaan klussen. De eerste avond gingen wij uiteten bij de pizzeria. Het was zo ontzettend gezellig, we hebben zo gigantisch gelachen, het was een heerlijke avond, alsof het zo moest zijn. De volgende ochtend werden we weer wakker in het huisje. Een aantal gingen naar de winkel, er werd koffie gezet en we gingen met z’n allen ontbijten. Daarna was het tijd om te gaan klussen…

 

Ineens werd mijn stiefvader heel bleek


Kees was binnen om wat dingen te monteren. Opeens begon hij heel erg te zweten, gapen en zag hij er heel pips uit. We dachten in eerste instantie aan een griepje. Hij had ook veel moeite om een kapstok van de muur te krijgen. Op een gegeven moment liep hij naar achteren en vertelde  aan mijn vriend en zwager dat hij zich niet lekker voelde.

Op datzelfde moment zakte hij onderuit, gelukkig kwam hij daarna wel weer bij. Toen zijn mijn vriend en mijn zwager in de auto gestapt en met Kees naar de dichtstbijzijnde ziekenhuis gereden. De doktoren hebben een hartfilmpje laten maken en medicatie gegeven. In het ziekenhuis konden ze niet zoveel voor hem doen. Hij werd direct met een andere ambulance naar een grotere ziekenhuis gereden.

Eenmaal daar aangekomen werd hij naar de intensive care gebracht. Ze dachten aan hartproblemen. Kees overnachtte in het ziekenhuis. Wij zijn toen zelf weer naar het vakantiehuisje gereden. We gingen barbecueën, maar de stemming was omgeslagen. Het smaakte nergens naar. ’s Avonds hebben we hem nog gebeld hoe het met hem ging. Hij had net een banaan gehad en wat anders te eten gekregen. Hij was heel erg moe en wilde graag slapen. Om 10.00 ’s ochtends zouden we weer op bezoek gaan. Niet wetende dat wij hem nooit meer zouden zien…

De volgende dag was alles anders

Mijn zus en ik zouden Kees bezoeken in het ziekenhuis. ’s Ochtends hadden we ons ook nog verslapen. Halsoverkop hebben we wat broodjes en bananen meegenomen en zijn we in de auto gestapt en snel richting het ziekenhuis gereden. 10 over 10 kwamen wij aan bij het ziekenhuis. We zagen de zwarte klapdeuren en ik kreeg een soort van onheilspellend gevoel over mij heen. Ergens had ik het idee dat wij niet zomaar naar binnen konden lopen.

Op dat moment kwam er een arts naar ons toe en ging naast mij zitten. Ik vroeg direct: ‘Wanneer kunnen we naar binnen?’ Hij zei toen de woorden die ik nooit meer zal vergeten: ‘He died 10 minutes ago.’ We waren te laat, het was 10.10 en om 10.00 is hij doodgegaan. Ik was verbijsterd, het kwam op dat moment niet bij mij naar binnen. Ik was helemaal vlak, net alsof alles stil stond. Mijn zus schreeuwde door het ziekenhuis heen en was helemaal overstuur. Het was letterlijk een horror film. Het gevoel van dat de tijd stil stond en dat het allemaal niet echt was. Dit duurde bij mij ongeveer een kwartier. Daarna kwam ik weer terug in de werkelijkheid. Toen kwamen de vragen: ‘Hoe dan? Hoe is hij overleden? Wat moeten we allemaal regelen?’ Kees had geen zorgverzekeringspasje bij zich!  We hebben gewoon geen afscheid kunnen nemen.

 

Ik moest rustig blijven, mijn zus was volledig in paniek
 

Wat is er die ochtend gebeurd? Ze zouden hem klaarmaken voor onderzoek. Ze hadden hem net op een brancard gelegd. Hij is in de armen van de arts dood gegaan. Zijn aorta is geklapt. Toen ik dat hoorde kwam er een immens verdriet over mij heen en kwam het besef: ‘Hoe gaan we Kees naar Nederland brengen?’ We hadden niets van hem mee, geen adresboekje en geen ziekenfondspasje. Ik wist dat ik rustig moest blijven, mijn zus was namelijk volledig in paniek. Ik voelde op dat moment niet mijn emoties. 

Ik dacht ineens: ‘Ik moet naar mama en naar mijn vriend Siebe en zwager.’ We zijn naar het huisje gereden. Mijn moeder had in tussentijd het bericht al gekregen. Ik zag haar zitten als een stil muisje op de bank. Een hoopje verdriet, heel stilletjes in een hoekje. Wel huilen, maar vooral heel stilletjes en tussendoor veel roken. Het was heel naar om te zien dat mijn moeder haar partner weer had verloren. Dat haar dit nog een keer moest overkomen.

 

Daar lag die naakt en dood onder een laken zonder kunstgebit

 

Ons huisje was gelukkig maar 10 minuten verwijderd van het ziekenhuis. Met z’n allen: mama, mijn vriend, zus, zwager en ik zijn we  weer naar het ziekenhuis gereden. Toen zag ik hem echt dood: naakt onder een laken, zonder kunstgebit. Toen kwam echt het besef. Ik zag het met beide ogen. Ik voelde dat hij koud was en klapte toen in elkaar. Ik besefte dat hij echt dood was. Mijn stiefvader, die voor het grootste gedeelte in mijn jeugd was. Ik dacht shit: ‘Het is echt zo, het is geen grapje, het is geen film!’ In het ziekenhuis wilden ze nog autopsie doen naar de exacte doodsoorzaak, alleen dat wilden wij niet. Hij moest naar Nederland en zo snel mogelijk.

We konden hem alleen niet meenemen zonder zijn kunstgebit. Kees was heel erg op z’n gebit gesteld. Het eerste wat ik heb gedaan is het weer indoen. Toen moesten we de repatriëring regelen en alles wat er nog meer bij komt kijken. Dat was een hele uitdaging. Kees was namelijk niet de meest opgeruimde persoon. In Nederland moesten de kinderen van Kees zijn hele huis doorzoeken naar zijn spullen, zoals zijn identiteitskaart en pasjes. Dit was niet fijn, ze konden namelijk totaal niet met mijn moeder en dus ook niet met ons. Hoe dit is afgelopen, lees je in deze blog.

Hoe hadden we dit kunnen voorkomen?

Iedereen dacht hetzelfde: ‘Hadden we dit kunnen voorkomen?’ Achteraf bleek dit niet zo te zijn, als je ader knapt dan is het klaar. De zus van Kees heeft vanuit Nederland de repatriëring geregeld. Een dikke pluim voor Friesland zorgverzekeraar, die hebben alles heel goed geregeld. Hij is met de koelauto weer naar Nederland vervoerd.
De terugweg hebben we vanwege de emotionele toestand waar we inzaten heel voorzichtig gereden. Bij een Formule 1 hotel hebben we nog overnacht.

Toen wij nog in Tsjechië waren hebben wij de rest van de familie geïnformeerd. Zijn kinderen zijn direct naar Kees zijn huis gegaan, om alles op te ruimen. Ook dit was een uitdaging. Ken je de televisieserie: ‘Het leven in puin?’, dat was het huis van Kees. Hij had een hobby en dat was verzamelen. Je wilt niet weten hoeveel troep er lag. Kees zijn kinderen waren de eerste dagen dat wij in Tsjechië waren al druk bezig geweest om aanhangwagens naar de stort te brengen. Uiteindelijk kwam ik en mijn familie weer terug in Appelscha. Zo onwerkelijk, gewoon niet te bevatten. 

 

Voelde Sonja de dood aankomen?


Toch heeft Sonja op één of andere manier gevoeld dat er misschien zoiets zou gebeuren. Dat lees je in deze blog. Hoe verging het haar familie en de familie van Kees om de uitvaart te regelen? Ze konden totaal niet met elkaar, werd het nu helemaal haat en nijd of gebeurde er wat anders? Dat kun je lezen in deze blog.

 

Wil jij ook bloggen over jouw rouwproces? Stuur mij een bericht!

6 + 8 =