fbpx

Persoonlijk verhaal Sonja: Afstand nemen van de schoonfamilie of toch niet?

 

Sonja raakte op haar 9de haar vader kwijt aan darmkanker. Op vakantie met haar familie verliet haar stiefvader Kees plotseling het leven. Dat verhaal kun je hier lezen. De band tussen de familie van Sonja en de kinderen van stiefvader Kees was slecht. Ze mochten de moeder van Sonja niet, dus Sonja en de rest van de familie ook niet. Toen moesten ze met z’n allen de uitvaart van Kees regelen. De kans was groot dat dit zou uitlopen op een fíasco. Als de uitvaart voorbij was, konden ze in ieder geval afstand nemen van de schoonfamilie van haar moeder. Gebeurde dit ook?

‘Afscheid nemen met een lach en een traan.’

Het leven in puin

Toen wij in Tsjechië waren is de familie van Kees en dus de schoonfamilie van mijn moeder geïnformeerd. Zij zijn direct naar het huis van Kees gegaan om het huis helemaal op te ruimen. ‘Het leven in puin’, dat was het huis van Kees. Hij had een hobby en dat was verzamelen. Je wilt niet weten hoeveel troep er lag. Kees zijn kinderen waren de eerste dagen dat wij nog in Tsjechië waren al druk bezig geweest om aanhangwagens naar de stort te brengen. Elke avond sliep er iemand in het huis van Kees.

Toen wij weer in Nederland waren, konden we ook helpen om de boel op te ruimen. Ook moesten wij nu met elkaar de uitvaart regelen. ‘Zou dit wel goed komen?’: dacht ik. De band met de kinderen van Kees was ronduit slecht, nu moesten we het met elkaar doen. In het begin was het alleen ‘hoi’ en veel terughoudend. Langzamerhand kwam daar verandering in… Ineens begonnen de kinderen van de schoonfamilie van mijn moeder ons te leren kennen. 

 

Zelf een grafkist maken met broccoli en witlof

Kees was geen standaard mens, het was een echte flierefluiter en natuurmens. Hij hield van touw, hout, boomstammen en dingen uit de natuur. Daarom hadden de mannen al snel gekozen om zelf een kist te maken. Dit was zo goed voor de rouwverwerking. Kees hield ook van rauwe groenten, daarom kozen wij ervoor om de kist te versieren met broccoli en witlof. Doordat we de kist zo persoonlijk aan het maken waren, ontstond er saamhorigheid. Afscheid nemen kan je maar één keer doen. We hadden allemaal zoiets, dit moet goed gaan.

Dit was onze manier. Het was op een gegeven moment zelfs gezellig, met een lach en een traan. In de avond kwam er bier en wijn op tafel. Heel gek hoe ineens de verstandshouding volledig was gedraaid. Gelijktijdig dacht ik: ‘Wat erg dat Kees dit niet meer kan meemaken.’

 

Mijn gedicht tijdens de uitvaart

Doordat we het met z’n allen zo persoonlijk hebben gemaakt, was de uitvaart ook heel bijzonder. Van de uitvaartondernemer heb ik edelsteentjes ontvangen. Dit zijn mijn pareltjes, ze bieden mij ontzettend veel troost. Wil je weten wat Sonja nog meer troost biedt, lees dan deze blog?

Tijdens de uitvaart heb ik een heel mooi gedicht geschreven, die ik graag met jullie deel.

Lieve Kees

Nooit geen gein meer
Nooit geen grap
Nooit meer drinken
Nooit meer lachen om pap

Nooit geen spelletjes
Nooit meer spelen
Nooit geen eten meer uitdelen

Nooit meer brengen
Nooit meer halen
Nooit meer willen betalen

Nooit meer een natte kus en een zoen
Nooit meer krabben op mijn rug
Nooit meer mijn voeten doen

Nooit meer naar Tsjechië
Nooit meer op deze aarde
Kees je bent van onschatbare waarde

Lieve Kees nooit en nooit meer zal ik je vergeten

Iemand moest proefliggen in de kist en toen viel het stil

Op een gegeven moment moest iemand proefliggen in onze zelfgemaakte kist en toen viel het stil. Toen realiseerden wij dat Kees er in kwam te liggen. Daarvoor was het een soort van bezigheidstherapie, waarbij we herinneringen ophaalden. Ineens voelden we elkaars emoties. Verdrietig, maar er ontstond ook gelijktijdig verbinding met elkaar. Wij als vrouwen hebben mooie bloemstukken gemaakt.

Doordat de band steeds beter werd, deelden we ook verhalen over Kees. Ik vertelde dan dat hij altijd zo hard moest schaterlachen. Zijn dochter zei dat ze dit bijna nog nooit had mee gemaakt. Ik dacht dan: ‘Oh mijn hemel, wat heb je veel gemist van je vader.’ Wij hebben zo’n mooie band met je vader gehad. Ik dacht wel: ‘Wat zul je hem gaan missen.’ 

Wie was mijn stiefvader dan voor persoon?

 

Buiten het feit dat hij hield van het verzamelen van spullen, was Kees een flierefluiter en een levensgenieter. Hij pakte soms niet de snelweg, maar nam de binnendoorweg. Of dan bracht hij je naar Schiphol en dan zochten wij een café om iets te eten en te drinken. Hij ging dan vervolgens naast een zwerver zitten en kocht voor hem ook eten en drinken. Op dat moment schaamde ik me echt dood. Ik dacht: ‘Doe even normaal!’ Maar nu kijk ik er op terug en zie ik dat heel anders. Zo mooi, hij dacht aan zijn medemens.

Hij was gelukkig met de kleine momenten, dat hij besjes, bramen of appels ergens had gevonden. Hij kon echt genieten van de kleine dingen. Soms stond Kees ineens stil en keek hij naar een vlinder. Hij had totaal geen gevoelens van schaamte. Als hij een meer zag, trok hij al zijn kleren uit en ging hij naakt zwemmen. Ik had dan het schaamrood op mijn kaken staan. Het leven is een stuk saaier zonder Kees! Geld boeide hem totaal niet, als hij maar kon eten en drinken dan vond hij het wel best. Sparen? Daar had hij nog nooit van gehoord. Er zouden meer mensen zoals Kees moeten zijn.

 

Wij vieren het leven van Kees!

 

Het is zo jammer dat Kees nooit zijn verjaardag heeft kunnen vieren met zijn kinderen en met ons. Het was te pijnlijk. Uit heel veel gesprekken met de kinderen kwam naar voren dat het eigenlijk te maken had met de woede van hun moeder. Daardoor gingen zij uiteindelijk ook heel negatief naar ons kijken. We hebben daarom besloten om 25 mei, de dag dat hij ons verliet, het leven van Kees te vieren! Zaterdag, op de dag zelf of de zaterdag na 25 mei hebben komen wij bij elkaar in een huisje. Elk jaar weer. We voelen dan weer die saamhorigheid, die wij ook voelden tijdens de periode voor de uitvaart. We denken aan Kees en herdenken hem. We overnachtten die nacht dan ook samen. Dus nee, we hebben geen afstand genomen van de schoonfamilie van mijn moeder. Het is zo fijn om met elkaar de verdriet, maar ook de mooie verhalen van Kees te delen.

Hoe bijzonder is Sonja haar verhaal. Dat er eigenlijk eerst haat en nijd was en dat ze dachten om zo snel mogelijk na de uitvaart afstand te nemen van de schoonfamilie van haar moeder en uiteindelijk dit voor in de plaats kwam. Heb jij ook zo’n bijzonder verhaal, neem dan contact met me op via info@milasi.nl.

Wil je weten hoe Sonja haar rouwproces verging, na het verlies van haar stiefvader? Dit kun je hier lezen.