fbpx

Mijn persoonlijk verhaal: de dag dat mijn vader uit het leven stapt

When everything changes… 

Ik had een super mooi jaar in het vooruitzicht. Eerst zou ik twee modules in het buitenland volgen. Eén module in Bangkok in Thailand en één module in Bali in Indonesië. Ik zat namelijk in mijn derde jaar van mijn opleiding Tourism & Management die ik volgde in Leeuwarden. Als ik klaar was met mijn modules, zou ik direct na mijn terugkomst met de hele familie Buma (familie van mijn vader), ongeveer 25 personen, familieweekend vieren. Drie dagen erna zouden we naar Zuid-Afrika gaan met mijn vader, moeder en twee broertjes. En ná onze reis, zou ik weer naar Suriname om mijn afstudeerstage te gaan doen. In één jaar naar vier continenten, wat een feest! Het jaar liep alleen volledig anders..

Van feesten naar een verschrikkelijke gebeurtenis

 

Van februari 2009 tot en met juni 2009 volgde ik de modules Spa & Health in Thailand en Bali voor mijn opleiding. Het leven was mooi. We ging tijdens schooluren vaak naar de ‘spa’s’ waar Thailand en Bali bekend om staan. We hadden veel vrije tijd en gingen in de weekenden naar eilandjes en andere plekken toe om het leven te vieren. In de periode tussen Thailand en Bali, ben ik nog gaan backpacken in Laos, Vietnam en Cambodja.
In mijn periode in Bali was ik alleen maar aan het feesten samen met andere klasgenoten, toeristen en backpackers. Je kan je op dat moment niet voorstellen dat het leven een paar maanden later ineens zo anders is. Een einde aan het onbezorgde leven. In juni kwam mijn oma nog wel te overlijden, maar het ging al heel lang slecht met haar en ze zat al heel lang in een verzorgingstehuis. Samen met mijn familie besloot ik op dat moment om niet terug te gaan voor haar begrafenis.

 

Familieweekend met de Buma’s in Giethoorn

 

In juni kwam ik terug en ik weet nog dat drie dagen daarna al het familieweekend van de familie Buma gepland stond. Drie tot en met 6 juni in een huisje vol met 25 schreeuwende Buma’s. Nee, stil was het nooit bij ons. Mijn neefje had midden in de zomer voor vuurwerk gezorgd. Wat was het ook fantastisch mooi weer. Barbecueën, een dag naar Giethoorn en als afsluiter een mooi toneelstuk van mijn oom.
Ik weet nog goed, het moment van de trampoline. Papa was in een gekke bui en lag op de trampoline. Op het moment dat ik dit schrijf, herinner ik ineens dat er toen een filmpje was genomen. Ik heb het net bekeken. Gekke papa die daar ligt, 6 weken voor het moment dat het leven van mijn mama en mijn twee broertjes op zijn kop stond.
Ik weet niet eens meer hoe lang geleden ik dit filmpje heb gezien, 8 jaar? Tijdens het schrijven, kijk ik dit filmpje weer. Het komt binnen, ik hoor zijn stem weer, hoe die was. Even voelt het alsof die gewoon weer in dit leven is. Wat zijn filmpjes toch ontzettend belangrijk, besef ik mij nu. Wat ben ik dankbaar, al geeft deze video het gevoel maar een paar seconden, dat het even lijkt of alsof die weer even bij mij is. Ik ben het die het filmpje maakt en hoor ook hoe ik tegen papa praat, vol met liefde. Het was een ontzettend mooie familieweekend. Een fijne herinnering om op terug te kijken. 

 

Met papa, mama en twee broertjes naar Zuid-Afrika

 

En weer drie dagen daarna stond onze reis naar Zuid-Afrika gepland. Mijn ouders waren namelijk bijna 25 jaar getrouwd. Er stond een groot feest op de planning. En mijn vader was druk bezig met het bouwen van de kroeg. Eerst naar Zuid-Afrika. Een reis met mijn vader, moeder en twee broertjes in een busje van Kaapstad naar Johannesburg. Wat hadden wij er zin in.. Vanuit het mooie Kaapstad hadden we een ontzettend gezellige avond in een Chinees restaurant gehad, papa was in een opperbeste stemming. De charmeur uithangen bij de vrouwelijke bediening en veel grapjes maken. Dat is hoe ik papa ook ken.
Wat was het die avond gezellig. Ook op de terug weg bleef de stemming goed, ondanks dat we op de weg niet meer naar ons bed & breakfast konden vinden. Dat was een avontuur, want Kaapstad was niet echt een veilige stad. Uiteindelijk heeft een taxichauffeur voor ons busje gereden en konden we op die manier terugkomen. Kaapstad, Hermanus, Addo park, Golden Gate, Swaziland, St. Lucia, Kruger Park en Johannesburg waren allemaal plekken die wij hebben bezocht. Kanoën tussen de krokodillen en nijlpaarden, met een quad tussen de zebra’s en gnoes en wandelen in een sloppenwijk. Wij hebben het allemaal gedaan.
Het was een ontzettende mooie reis. Papa had wel eens zijn nukkige en koppige momenten, maar dat was ook hoe die was.

 

De aanloop naar de dag dat papa zelfmoord pleegde

 

We waren terug uit Zuid- Afrika en ik had besloten om vrijwilligerswerk te doen op Noorderzon, een muziekfestival in Groningen. Ik moest namelijk drie weken overbruggen tot aan mijn afstudeerstage in Suriname. Ik had mijn appartement in de stad Groningen opgezegd. Ik had niet zo veel zin om al die tijd niets te doen. In de tussentijd kon ik bij mijn vriendin logeren in mijn ouderlijk appartement.
In de tussenliggende periode had ik mijn vader en moeder niet zo heel vaak gezien. We hadden immers al drie week ontzettend veel met elkaar opgetrokken. Ik weet het nog goed, 20 augustus 2009. Het was de 1e dag van Noorderzon. In de ochtend lag ik nog op de bank in mijn ouderlijke appartement en belde toen met mijn broertje Robin. We zouden als bedankje voor de super mooie reis, een foto album van onze vakantie in Zuid-Afrika voor onze ouders maken. Het was die dag ontzettend heet, rond de dertig graden. Niet alleen heet, maar ook benauwd, stormachtig en regenachtig. We hadden te horen gekregen dat de 1e eerste dag van Noorderzon niet door zou gaan, ze waren te bang voor omverwaaiende tenten. Ik was op dat moment nog wel een kopje thee aan het drinken met één van de vrijwilligers. We zaten in de tent en op dat moment ging mijn telefoon af. Ik dacht: waarom belt Robin mijn broertje nu alweer? Ik had die ochtend ook al met hem gebeld. Ik liet de telefoon over gaan, maar ik dacht, ik bel hem toch maar weer terug. Ik had hem direct aan de lijn. Ik hoorde hem ineens huilend zeggen: ‘papa is er niet meer, papa heeft zelfmoord gepleegd’. Vanaf dat moment kwam ik in een slechte film terecht. Alles voelde anders aan, het ging in slow motion. Ik was in shock. Ik weet nog dat er een vrijwilliger naar me toe kwam en zei wat is er aan de hand, ik zei: ‘mijn vader heeft zelfmoord gepleegd’.

‘Papa heeft zelfmoord gepleegd, papa is er niet meer!’

Hij zei direct, ‘waar moet je naar toe?’, ‘naar Nieuw-Roden’; zei ik. In automatisme pakte ik mijn tas, om mij naar huis te laten brengen. Het was gevoelsmatig mijn langste reis ooit naar huis. De hele tijd zei ik: ‘ik geloof het niet, ik geloof het niet gewoon niet’. Het voelde nog steeds als een slechte film waar ik in zat. Mama belde mij voordat ik in de auto stapte, ze zei: ‘ik kom er aan’. Ik zei het hoeft niet, ik word naar huis gebracht. Uiteindelijk kwamen we aan en ik zag de ambulance al staan met allemaal auto’s, ook politie. Ik kwam naar binnen en zag dat mama, Martijn en Robin al over elkaar heen hingen en ik ging direct naar hun toe. Huilen, huilen en omhelzen. Er stond ook een politieagent, van top tot teen in het zwarte leer. Net alsof er een misdrijf was gepleegd..

De dag van de zelfdoding van mijn vader

 

Hoe is het gegaan? Die ochtend zou Robin naar het Ronostrand gaan, een strandje in de buurt. Hij ging met de fiets, maar had halverwege een lekke band ging terug naar huis. Dan maar papa vragen of die de band kan repareren, niet-wetend, dat dit nooit meer zou gebeuren. Wij thuis hebben een caravanstalling. De schuren waren voormalige kippenschuren. Robin ging opzoek naar mijn vader, maar kon hem niet vinden. Toen liep hij naar binnen, in de tweede schuur. En toen veranderde zijn wereld in een nachtmerrie, daar hing hij. Robin begon keihard te schreeuwen, op dat moment waren er toevallig mensen die hun caravan moesten ophalen en die hadden ook natuurlijk de schrik van hun leven. Iedereen werd ingeschakeld en op de hoogte gebracht. Ons leven was niet meer hetzelfde, papa was er niet meer.
Daar zaten we daar om de keukentafel, geen woorden voor ‘onbegriepelijk’, dat is het enige wat we uit konden brengen. Geen afscheidsbrief niets… Mijn mama heeft hem de laatste dagen intensief meegemaakt en merkte dat het minder met hem ging. Papa zat al jaren aan de medicatie omdat hij depressief was. Dit komt meer bij ons voor in de familie, meerdere familieleden hebben last van een stofje wat ontbreekt in de hersenen. Zagen wij het aankomen? Nee, lees hieronder ook mijn andere blog hierover.
De ochtend voor het gebeurde had papa heel slecht geslapen en ook erg gezweet. Mijn moeder zag weer die rare blik in zijn ogen, die ze in een grijs verleden ook wel eens had gezien. En dacht op dat moment, dit moeten we in de gaten houden. Maar niet met het idee dat het zo ernstig was. Die dag is het gebeurd.

 

Afscheid papa in de regen en toen begon de zon te schijnen

 

Papa is uiteindelijk in de kist gelegd in de studeerkamer. Het was papa niet meer, het leven was er uit. Maar we konden op die manier nog wel afscheid van hem nemen. Wat hebben wij in de dagen en weken erna veel steun gehad van de vaders kant van onze familie. Ze waren er elke dag voor ons. De hele week naar de uitvaart toe voelde ondanks de verschrikkelijke gebeurtenis als een warm bad. De uitvaart was ook zo ontzettend mooi. Ik weet nog goed dat mama, Martijn en ik in de Pompstee stonden, de kroeg waar we zo vaak feestjes hebben gehad. Nu stonden we hier om een hele andere reden. Er waren 500 mensen. Mama had een mooi levensverhaal gemaakt, Martijn een super mooi gedicht in het dialect, Robin had een verhaal geschreven en ik had ook een gedicht gemaakt. Helaas de muziek werd niet in de juiste volgorde gespeeld, dit vond ik echt een gemis. Maar de mensen die er voor ons waren. Het waren mooie momenten, tijdens zo’n verschrikkelijke gebeurtenis. En wat regende het die dag, echt de hele dag.

 

‘Een leven voor papa en een leven na papa’

De dag van de uitvaart

 

Het regent vandaag, terwijl ik deze blog schrijf. Net zo hard als de dag van de uitvaart. Nadat ook andere familieleden en de begrafenisondernemer aan het woord waren geweest, gingen wij met de auto naar de begraafplaats. Naar Nieuw-Roden. De hele stoet volgde in de regen. Een ontzettend lange rij, maar kan mij de weg er naar toe niet meer zo goed herinneren. Ik weet wel dat het heel hard regende. Daar stonden we dan bij zijn graf. Het grafsteen was een helft van de steen, die altijd bij ons op het erf stond. En een bronzen beeld, een aardbol, gemaakt door een kunstenares. En toen ging papa in zijn kist naar beneden. En ik weet het nog goed. Op het moment dat de kist naar beneden ging, kwam de zon door. En ook dat gebeurt er nu , terwijl ik het schrijf, breekt de zon nu door. Toeval of niet? Eén ding was zeker, ik moest door zonder papa.