fbpx

Gaat rouwen ooit over?

‘Verdriet toelaten is ook een vorm van sterk zijn’

Eerste kerstdag ‘s nachts. Ik lig om half drie alleen in bed in mijn ouderlijk huis. De tranen stromen over mijn gezicht. Het blijft maar stromen. Wat is hier aan de hand? Even daarvoor hadden we Eerste kerstdag gevierd met ons eigen gezin, als wel met de kinderen van de vriend van mijn moeder. Dit was de eerste keer dat wij met zoveel samen waren, negen jaar na dat mijn vader overleed. Mijn moeder had nu sinds een jaar weer een relatie. Wat was het gezellig de hele avond, totdat het einde naderde. Het ging over papa en ineens werd ik verdrietig. Ik vond het tijd om naar bed te gaan. Ik vraag me af gaat rouwen dan ooit over?

Begin van de avond…

 

Mama en haar vriend hadden flink hun best gedaan op de kerstmaaltijd: carpaccio, suikerbrood met forel, garnalencocktail, pompoensoep met pijnboompitjes. Dit waren alleen al de voorgerechtjes, laat staan de hoofdgerechten die ook nog kwamen en het nagerecht. De zoon van mijn moeders vriend en zijn vriend hadden de meest geweldige kerstoutfits aan. Allebei een knalrood pak met allemaal kerstbomen en andere mooie kerstsymbolen. De kroeg van ons ouderlijk huis was super mooi aangekleed met allemaal takken en kerstballen. Tussen het eten door gingen wij met z’n allen klaverjassen. De jonge kinderen staken vuurwerk af. Darten werd er tussendoor gedaan. Niet door mij, want ik heb een hekel aan dat spelletje. Kortom alle ingrediënten voor een super gezellige avond. Ondanks dat wij voor de 1e keer kerst vierden met beide families was de sfeer heel fijn.

Kerst na het overlijden van je vader

 

Tussendoor vloeide de wijn en het bier. Zo tegen half 2 ’s nachts ging het over vroeger. We hadden diepe gespreken. Toen ging onderwerp ineens over de staptijd van vroeger. Vroeger ging ik veel op stap. Ik had een vriendengroep uit Roden. Vrijdagavond naar een kleine kroeg genaamd Pruim Roden. Zaterdagavond naar een grote discotheek genaamd Pruim Zevenhuizen en zondag ging ik vaak ook nog opstap. Pruim Zevenhuizen was voor mij dichtbij, voor mijn vrienden niet. Maar als ik naar Pruim Roden ging moest ik alleen weer naar huis over de Langewijk. Wij woonden echt ‘in the middle of nowhere’, waar totaal geen straatverlichting was. Was ik bang? Ja, maar dat weerhield mij niet om opstap te gaan.

Van vrolijk naar verdrietig, rouwen om je vader

 

Weer terug naar het gesprek die wij hadden. Mama vertelde dat zij vaak onrustig sliep en pas goed kon slapen als ik en mijn broertjes weer thuis waren en dat was vaak laat. We kregen nooit een tijd mee ?. Mama zei die kerstavond, papa, die zei altijd: ‘maak je niet zo druk, ze komen vast wel weer thuis’. Die opmerking deed me wat. Kon het papa dan niets schelen? Of maakte die zich dan gewoon niet druk. Ik merkte ineens dat mijn humeur omsloeg van een vrolijke stemming in een verdrietige stemming. Ik heb na het overlijden soms gedacht dat mijn vader niet genoeg van mij hield. En helaas heb ik nooit meer de kans gehad om dit te vragen. Ik weet wel dat hij van mij hield, maar door zijn depressie was hij te veel met zich zelf bezig. De liefde die ik van mijn moeder kreeg voelde ik niet altijd vanuit mijn vader. Ineens voelde ik me verdrietig. Geen idee of het door de drank kwam. Het was er ineens, als donderslag bij heldere hemel. En ik had ineens hele verdrietige gedachtes. Ik vond het ook wel welletjes geweest, het was twee uur ’s nachts. Ik had me klaar gemaakt om naar bed te gaan. Ik lag in bed in mijn ouderlijke huis en ineens voelde ik weer die golf van verdriet… Hoe dat zo ineens?

Na 9,5 jaar nog steeds verdriet om het overlijden van je vader?

 

Kwam het omdat ik mijn bedrijf in rouwbegeleiding ben begonnen dat ik er meer mee bezig ben? Ik had altijd na zoveel jaar wel het idee dat ik uitgehuild was. Enorme huilbuien om het verlies van mijn vader had ik niet meer. Maar ineens 1e kerstnacht 2018 voelde ik mij zo verdrietig. Huilen, huilen, maar eigenlijk, heel stiekem vond ik het ook wel fijn… Soms is het zo fijn om je emoties te laten gaan. Herken jij dit ook?
Het deed me denken aan een stukje wat ik eerder die week had gelezen over rouw. Verdriet laten komen als het er is en dit gewoon toelaten. Wat voelde ik mij opgelucht na mijn stortvloed van tranen en vervolgens heb ik zo goed geslapen. Om de volgende dag weer met een goed humeur aan een over heerlijk ontbijt op Tweede kerstdag te zitten.
Persoonlijk denk ik dat rouw nooit helemaal over gaat. Als een dierbaar persoon is overleden dan begin je met ontzettend veel pijn en verdriet, wat minder en minder wordt mits je de emoties wel toelaat, om het uiteindelijk een plekje te geven. Maar ineens kunnen de emoties je weer zo overmannen en dat is prima. Laat het toe, laat de pijn toe, laat het verdriet toe. Vreugde en verdriet zijn namelijk onlosmakelijk verbonden aan elkaar.

 

‘Zonder vreugde geen verdriet, zonder verdriet geen vreugde’

Einddatum aan rouwen?

Wat wil ik met deze blog jou meegeven. Schijnbaar kan rouw en dus verdriet in alle hevigheid weer terug komen. Verzetten heeft geen zin, laat het toe.

Kortom:

  • Er zit geen einddatum aan rouw
  • Verdriet kan er dus zo maar weer zijn
  • Ook na bijna 10 jaar dat je dierbare persoon is overleden
  • Laat de emoties van pijn en verdriet dan maar gewoon komen
  • Zodat je daarna weer opgelucht voelt
  • En er voor zorgt dat je weer in balans bent
  • En met een positieve blik weer richting kan geven aan je toekomst.

Heb je meer hulp nodig? Boek dan een GRATIS één op één inzicht sessie met mij. Tijdens dit gesprek geef ik jou DE drie inzichten wat er voor zorgt dat jij wel of niet op een goede manier kunt rouwen. Bij deze de link: inzicht sessie duur rouwproces.