fbpx

 

Persoonlijk verhaal Hedwich: Het verwerken van het verlies van mijn vader

 

Hedwich had al een tijdje door dat het niet zo goed ging met haar vader: ineens aan de verkeerde kant van de weghelft rijden, heel raar snuiven, aan zijn wenkbrauwen zitten, het waren tekenen dat het niet klopte. In de trainingsweek van haar nieuwe werkgever kreeg ze een telefoontje. Het bleek dat haar vader een hersentumor had.

In korter dan 3 maanden tijd moest ze afscheid nemen van haar vader, want hij koos namelijk ook nog eens voor euthanasie. Tijdens de periode van het plaatsen van deze blog, is het 7 jaar geleden dat hij is overleden. De 1e blog ging over het afscheid van haar vader, deze kun je hier lezen. In deze blog: Hoe verging haar rouwproces? Heeft zij het verlies van haar vader kunnen verwerken? Hedwich neemt je mee in haar verhaal.

 

De eerste paar maanden na het verlies

 

Als ik alleen was dan huilde ik wel, alleen ik wilde niet de hele tijd de pijn voelen. Daarom zocht ik afleiding. Ik ging veel op stap, soms wel 3 keer in de week: ik rookte veel en ik dronk veel bier. Ik nam ook mannen mee naar huis. Ik wilde mezelf verdoven, even niets voelen. Ook verwaarloosde ik mijzelf: letterlijk en figuurlijk. Op een gegeven moment had ik zelfs een huurachterstand en kon ik geen rekeningen meer betalen. Na een aantal maanden en dat is best snel achteraf, zag ik het licht. Ik was er wel klaar mee om zo slecht voor mijzelf te zorgen. Mijn vader Dirk wilde potverdikkie ook dat ik weer genoot van het leven. Ik moest weer doorgaan en dat deed ik dan ook. Ik begon weer met met hardlopen. Het was klaar met dat destructieve gedrag. In die periode, september 2012, kwam ik Gerben tegen. Dit is inmiddels mijn ex. Stapje voor stapje probeerde ik mijn leven te verbeteren en had ik gelukkig weer wat afleiding. Ik voelde eindelijk weer wat. 

‘Ik verwaarloosde mijzelf: letterlijk en figuurlijk’

Rust op het werk vinden


Op mijn werk vond ik de veiligheid en stabiliteit. Na de begin periode van mijn nieuwe baan had ik een jaarcontract gekregen. Daar was ik zo dankbaar voor. Als ik dat niet had gehad, dan had ik nog meer onrust gehad. De teamleiders en coach zeiden tegen mij: ‘Als het even niet gaat, dan gaat het niet.’ Zo fijn dat ik deze omgeving had.


Een muurtje om mij heen gebouwd

 

Mijn persoonlijkheid heeft mij niet altijd geholpen in het rouwproces. Ik was heel erg gesloten en deelde mijn verdriet niet. In deze fase van mijn leven had ik een ontzettende grote muur om mij heen gebouwd. Altijd zocht ik de confrontatie op met mensen en ik was heel erg boos naar iedereen. Ik had erg de drang om mijzelf te bewijzen tegenover anderen en ik had inmiddels extreme last van verlatingsangst ontwikkeld. In de periode dat ik erg arrogant was, heb ik veel vijanden gemaakt, mijzelf niet geliefd gemaakt. Achteraf gezien heb ik spijt van deze periode.

 

Weinig steun om mij heen

 

Ik voelde weinig steun om mij heen. Ook van mijn oudste zus en mijn moeder. Met hun kon ik er niet over praten. Ze kunnen dat niet, omdat ze het moeilijk vinden. Ik wilde graag met hun naar de plek gaan waar de as is uitgestrooid. Dit willen zij niet. Liever praten ze alleen over de mooie herinneringen en worden de pijnlijke momenten niet gedeeld. Lastige onderwerpen communiceren zij het liefst via de app en via de e-mail. Dat hoort bij hun en inmiddels heb ik het maar geaccepteerd. Ze kunnen gewoon niet anders. Laat dan maar. Je probeert je best te doen en meer kan je niet doen.

 

Niet over kunnen praten met mijn ex

 

Helaas, ook met mijn ex Gerben kon ik er moeilijk over praten. Zijn vader was ook overleden. Hij zei dan tegen mij: ‘Je hoeft toch niet altijd verdrietig te zijn.’ Of: ‘Waarom huil je zoveel?’ Ik zei dan wel eens: ‘Waarom ben jij dan niet verdrietig?’ Hij zei dan: ‘Dat is gewoon klaar, dat is afgesloten.’ Ik kon mijn emoties niet bij hem kwijt. Ik merkte dat ik in die periode ook minder muziek van mijn vader ging luisteren. Gerben wilde dat ik doorging met mijn leven, dus dan deed ik dat maar. Gelukkig voelde ik wel een stukje veiligheid en geborgenheid bij hem, die ik sinds het verlies van mijn vader niet meer had. 

Pas nadat het uitging, kwam ik tot de conclusie dat ik het eigenlijk nog helemaal niet had verwerkt en dat als ik wel over mijn vader begon, heel emotioneel werd.

 

Suïcidale gedachtes na het overlijden

 

We hebben het nu over een periode van 5 jaar. Inmiddels werkte ik bij RVO.nl en had ik fijne collega’s waar ik het goed mee kon vinden. Maar thuis had ik veel nare gedachtes over het verlies. Ik dacht: ‘Wat als ik er niet meer ben, zouden mensen mij dan missen? Wat maakt het allemaal nu nog uit?’ Op een gegeven moment voelde ik ook weinig emoties meer. Ik was heel negatief en voelde mij heel alleen. Ik kwam tot inzicht dat het zo niet langer kon…


Hulp bij het verwerken van het verlies

 

Ik werd er geen gelukkiger mens van, toen heb ik uiteindelijk hulp gezocht. Via de praktijkondersteuner van mijn huisarts heb ik een aantal gesprekken gehad. Ik kwam erachter dat ik eigenlijk een heel open persoon ben. Dat ik mijn emoties mag toelaten, dat je mag voelen wat je voelt. Ik kwam erachter dat het ‘ok’ is als je niet lekker in je vel zit, je gewoon jezelf zijn. Dat is het mooiste wat er is en dat geeft zo’n fijn gevoel. Ik kon me eindelijk openstellen voor het rouwproces.  


Online rouwen

 

Via de praktijkondersteuner heb ik een korte online training rouwen gevolgd. Het online programma van Judith heeft mij geholpen om nog meer de diepte van het verdriet op te zoeken. Dat helpt om uiteindelijk je weer in balans te voelen en de liefde voor het leven terug te krijgen. Door middel van schrijven en creatieve therapie kun je zo veel verder komen.  Zie hier het online programma van Judith. Onder andere de brieven schrijven heeft me goed gedaan en naar de uitstrooiplek gaan is heel erg belangrijk voor mij geweest.

 

Als we de tijd kunnen terugzetten

 

Ik had meer mijn verdriet moeten laten zien. Bepaalde mensen om mij heen gaven mij het idee dat ik mijn emoties niet mocht laten zien. Daarom had ik mijzelf verdoofd. Ik leerde door de online training van Judith mijzelf open te stellen, ook naar anderen toe. Ik heb er te weinig over gepraat. Ik had wel eerder met rouwtherapie moeten gaan, in plaats van pas na 5 jaar hulp te zoeken. Eerder had ik mijn verdriet moeten toelaten. Hulp inschakelen uit liefde voor jezelf, is ook zo belangrijk. Je kan het gewoon niet alleen en dat hoeft ook niet.


7 jaar verlies na vader

 

Nu ik dit schrijf, is het 7 jaar na zijn sterfdag. Het is voor het eerst dat ik niet meer zo veel verdriet voel. Persoonlijk heb ik heb idee, omdat ik zo intensief met het rouwproces bezig te ben geweest, ik nu het verlies van mijn vader heb verwerkt. Uiteraard draag ik het verlies met me mee, maar het doet niet meer zoveel pijn. Ik voel mij nu weer in balans en krachtig. Ik doe werk waar ik veel voldoening uithaal en wat mijn vader al wist dat dit voor mij was voorbestemd. Meer daarover lees je in deze blog. Ik heb nu een hele fijne relatie. Mijn leven ziet er weer rooskleurig uit. Zoals ik eerder zei, mijn vader wilde dat ik weer doorging met mijn leven, dat ik weer gelukkig word. Dit doe ik dan ook!

 

Wil je net als Hedwich bloggen voor mijn website? Neem dan contact met mij op! 

 

Wil jij ook bloggen over jouw rouwproces? Stuur mij een bericht!

4 + 2 =

Een dag met een gouden randje

29 januari 1943, een datum voor altijd in mijn geheugen gegrift. Waarom is datum meer bijzonder dan andere data? Mijn papa, was op deze dag jarig. Het is een verjaardag, meestal ben ik niet zo goed in het onthouden van dit soort dagen. Ja, van mijn partner, mijn moeder en zussen, maar dan houdt het snel op. De reden dat deze dag zo speciaal is, komt omdat jij, mijn papa, op deze dag jarig was.

Lees meer