fbpx

Persoonlijk verhaal Hedwich: Hoe neem je als dochter afscheid van je vader?

 

Hoe neem je als dochter afscheid van je vader, als er plotseling bij je vader een hersentumor wordt geconstateerd en hij ook nog kiest voor euthanasie? De periode van afscheid nemen was kort, heel kort… Hedwich neemt je mee in haar bijzondere verhaal, waar je misschien wel veel herkenning in vindt.

 

De laatste woorden die Hedwich tegen haar vader zei

 

‘Doei pap, ik hou van je, ik ga je missen.’ Dit waren de laatste woorden die ik tegen mijn vader zei. Drie maanden daarvoor had ik te horen gekregen dat Dirk was opgegeven. Ik voelde al dat er iets mis was: ‘Hij kon ineens aan de verkeerde kant van de weghelft rijden, hij snoof heel raar en zat continu aan zijn snor.’ Het waren tekenen dat het niet klopte…

 

‘Doei pap, ik hou van je, ik ga je missen.’

Het verliezen van je vader aan een hersentumor


Het was 2012. Hedwich had een tijdje geen baan en kon gelukkig weer aan de slag bij het CJIB. Ze zat op dat moment in de trainingsweek van haar nieuwe werkgever. Op een vrijdagavond belde mijn moeder mij ineens, met de mededeling dat het niet goed ging met papa en dat hij voor onderzoek in het ziekenhuis lag. Er was een hersentumor geconstateerd. Het voelde als een roes waar ik in terecht kwam en ik dacht: ‘Ik wist dat er wat was.’ Heel raar, ik voelde ook een soort van opluchting. Dat het duidelijk was waarom hij zo vreemd deed. Aan de andere kant leefde ik ook nog in een soort van ontkenning. Ik had gedachtes van: ‘Misschien valt het wel mee en komt het toch nog goed.’

Nog maar maximaal 3 maanden te leven

 

Eigenlijk ging ik gewoon door met mijn dagelijkse dingen. Totdat ik te horen kreeg dat hij nog maximaal 3 maanden te leven had en dat hij weer in het ziekenhuis lag. Gelijktijdig kreeg ik ook de mededeling dat ze euthanasie wilden starten. Toen is het heel snel gegaan en dat vond ik zo moeilijk. Ik begreep niet waarom mijn vader hiervoor koos. Ik had nog zo veel dingen willen vragen over van alles! 

 

Geen geld om de fietsenstalling te betalen

 

Ik weet het nog goed. Vrijdag een week voor zijn overlijden had ik vrij gekregen van mijn werk. Ik zou naar mijn vader toegaan in Sneek. Ik was met trein vanuit Leeuwarden gekomen, vervolgens moest ik mijn fiets stallen. Alleen, kwam ik erachter dat ik daar geen geld meer voor had. Toen raakte ik in paniek. Ik zat heel erg hoog in mijn emotie en moest zo erg huilen. Ik vertelde aan de van man van de fietsenstalling dat mijn vader op sterven lag. Gelukkig had hij er begrip voor en mocht ik van deze man een andere keer terugbetalen. Ik zal deze gebeurtenis in mijn leven nooit meer vergeten.

 

Vreemd gedrag voor het overlijden

 

De laatste dagen waren onwerkelijk. We gingen naar het ziekenhuis toe en daar lag die dan. Hij probeerde dan nog de krant te lezen, wat niet echt meer lukte. We gingen wandelen, want het was die dag mooi weer. Mijn vader had een goed moment en vertelde over alles wat we konden doen als hij naar huis ging. Het leek net alsof hij niet meer wist dat hij ziek was. Ook had hij geen schaamte gevoel meer.. Het was net een klein kind, die daar geen besef meer van had. ‘Wat een lekker wijf is die verpleegster!’, zei hij. Ik dacht dan: ‘Jemig pap, dit kan je toch niet zeggen.’ Ik moest wel keihard lachen. Hij zei ook hele lieve dingen: ‘Je moet echt weer een opleiding gaan volgen. Ik ben altijd trots op je geweest.’ Ik heb zelfs nog een camera van hem gekregen. De laatste dagen waren eigenlijk nog heel mooi..

Ik moest die dagen voor zijn overlijden zo veel huilen. Ik weet nog dat mijn zus tegen mij zei: ‘Hedwich, doe eens normaal.’ Ik zei dan: ‘Laat me janken..’ Zij kan helaas niet huilen.. Ik ben bang dat ze daar later veel last van gaat krijgen.

De dag van overlijden

 

Op de dag van overlijden, 24 juli 2012, werd hij met de ambulance in de ochtend naar huis gebracht. Onderweg had hij bijna een hartstilstand, zo slecht ging het met hem. Toen hij weer thuis was, werd hij langzaam weer wakker. Dat vond ik heel eng, het leek alsof hij weggleed en ineens was hij er weer. Er kwam die dag nog familie, er werd muziek afgespeeld en we hadden koffie gezet. We hebben met z’n allen bij hem gezeten. Ik heb op zijn voorhoofd geaaid. Hij voelde al wat koud aan, met een beetje zweet. Hij had toen al een lage lichaamstemperatuur. Ik kan me nog herinneren dat hij zei: ‘Geen gejank hier aan mijn bed.’

De laatste momenten met mijn vader

 

Om 14.45 kwam de arts, die heeft het eerste spuitje gegeven en toen nog een tweede spuitje. Eén van de laatste dingen die haar vader tegen mij zei, was dat hij een goede tocht ging maken. Dat hij mij ging missen. Dat hij blij was dat hij overleed en niet mijn moeder. Vanwege mijn oudere zus Marrit, zij heeft namelijk een verstandelijke beperking. Hij hield mijn hand goed vast en gaf mij nog een kus. Toen begon hij met huilen, dat was heel bijzonder en mooi tegelijkertijd. Hedwich zag haar vader bijna nooit huilen. Na haar afscheid heeft hij nog afscheid genomen van mijn moeder en oudste zus. Toen kwam de dokter en ging het heel snel, binnen 2 minuten was hij er niet meer. Daarna kwam de politie binnen, die moesten vaststellen dat het een natuurlijke dood is geweest. Alles ging zo snel, de uitvaartondernemer kwam ook al langs.

De crematie van mijn vader

 

Toen moesten wij ineens de uitvaart regelen. De uitvaartondernemer was een fijne vrouw weet ik nog. Ze wilde weten wat voor kaartje we wilden, wat voor muziek en wat we graag wilden zeggen. Op de crematie waren ontzettend veel mensen. Er waren er zo veel, dat sommige niet eens konden zitten. Mijn vader kende heel veel mensen. Hij was tandarts, maar daarnaast ook erg geliefd. Ik heb zelf nog een stukje voorgedragen. Halverwege begon ik te huilen en had ik het heel erg moeilijk. Toen vroeg de uitvaartondernemer nog of ze het moest overnemen. Uiteindelijk is het mijzelf wel gelukt. Mijn zus heeft nog een heel mooi gedicht voorgedragen, mijn moeder kon dat niet. Ze was te verdrietig. Daarom hadden wij het als dochters gedaan. Ik had een T-shirt gekocht bij de Mango, echt een heel leuk kledingstuk. Ik ben na de uitvaart deze direct kwijt geraakt. Hoe geen idee… Alles was zo snel gegaan… dan komt het besef dat mijn vader er echt niet meer is. Hoe met mij verging na het overlijden van mijn vader, dat lees je in deze blog.

 

Wil je net als Hedwich bloggen voor mijn website? Neem dan contact met mij op! 

 

Wil jij ook bloggen over jouw rouwproces? Stuur mij een bericht!

11 + 14 =

Een dag met een gouden randje

29 januari 1943, een datum voor altijd in mijn geheugen gegrift. Waarom is datum meer bijzonder dan andere data? Mijn papa, was op deze dag jarig. Het is een verjaardag, meestal ben ik niet zo goed in het onthouden van dit soort dagen. Ja, van mijn partner, mijn moeder en zussen, maar dan houdt het snel op. De reden dat deze dag zo speciaal is, komt omdat jij, mijn papa, op deze dag jarig was.

Lees meer